Część II. Składa się na nią epizod II, który był przeznaczony do samodzielnego obiegu. Dotyczy apostoła Filipa. Jest najmłodszą częścią apokryfu, powstał w połowie V wieku. Ma tendencję ortodoksyjną. Opowiada o konflikcie Filipa z filozofami i arcykapłanem Ananiaszem, który przybył do Aten na ich prośbę.
Część III. Stanowią ją epizody od III do VII, które dotyczą diakona Filipa i mają tendencję apotaktyczną (skrajny enkratyzm). Opowiada o rozesłaniu apostołów i ustanowieniu Filipa jednym z nich, jego wędrówce przez kraj Partów (Samaria) i Kandaków (Etiopia), Azot (uzdrowienie Charitine) aż do Nikotery (prawdopodobnie Cezarea Nadmorska). W Nikoterze Filip nawrócił Żyda Ireosa, po czym wygrał dysputę z Arystarchem i nawrócił całe miasto.
Część IV. Jest najstarszą częścią Dziejów, ma tendencję enkratyczną, dotyczy apostoła Filipa. Składają się na nią epizody od VIII do XV oraz Męczeństwo Filipa. Zawiera elementy millenaryzmu i polemikę z mitologią frygijską. Opowiada o wyruszeniu na misję Filipa i towarzyszy: Marianne (Maria Magdalena) i Bartłomieja. Spotykają oni lamparta i koziołka, które przemawiają ludzkim głosem i nawracają się. Następuje opis pokonania smoka oraz zbudowania kościoła przez drugiego smoka.