Prowadził kurs teoretyczny dotyczący złamań, zwichnięć i opatrunków (desmurgii). W 1831 został posłany wraz z Feliksem Rymkiewiczem do Brześcia, Słonima i Witebska, aby zwalczać epidemię cholery.
W 1832 po zamknięciu Uniwersytetu Wileńskiego i przekształceniu wydziału lekarskiego w Akademię Medyko-Chirurgiczną został zatrudniony na zajmowane poprzednio stanowisko. W 1834, po zdaniu egzaminów ze wszystkich dziedzin chirurgii i wygłoszeniu dwóch próbnych wykładów po łacinie i po rosyjsku, został adiunktem w Akademii Medyko-Chirurgicznej. W latach 1836–1837 pełnił obowiązki sekretarza naukowego Akademii Medyko-Chirurgicznej. W 1837 został mianowany profesorem nadzwyczajnym w katedrze chirurgii teoretycznej. W latach 1837–1839, w celu podniesienia kwalifikacji, odbył podróże do klinik chirurgicznych we Wrocławiu, Pradze, Dreznie, Lipsku i Halle, następnie we Francji głównie w Paryżu, gdzie obserwował pracę i uczęszczał na wykłady wiodących chirurgów. Kolejną podróż odbył do Anglii, ale tam poważnie zachorował i musiał powrócić na leczenie do Wilna. Sprawozdania z podróży, które spisywał po francusku i przysyłał do Akademii wileńskiej, następnie ogłosił w przekładzie rosyjskim w dzienniku wydawanym przez ministerstwo spraw wewnętrznych w Petersburgu.