Miloje Milojević (; ur. 27 października 1884 w Belgradzie, zm. 16 czerwca 1946 tamże) – serbski kompozytor i dyrygent.
Życiorys Syn Dimitrije i Angeliny. Uczył się gry na fortepianie od matki, następnie ukończył szkołę muzyczną w Nowym Sadzie. W latach 1907–1910 uczył się w konserwatorium w Monachium u Friedricha Klosego (kompozycja), Felixa Mottla (dyrygentura) i Richarda Meiera-Gschraya (fortepian). Studiował też muzykologię w Wiedniu u Adolfa Sandbergera i Theodora Kroyera. W 1925 roku uzyskał stopień doktora na Uniwersytecie Praskim. W latach 1925–1941 dyrygował założoną przez siebie orkiestrę Collegium Musicum na uniwersytecie w Belgradzie. W latach 1925–1939 był asystentem i docentem historii muzyki na wydziale filozoficznym Uniwersytetu Belgradzkiego, następnie od 1939 do 1946 roku wykładał kompozycję w Akademii Muzycznej. Pisał też krytyki muzyczne.
Opublikował prace Osnovi muzičke umetnosti (Belgrad 1922), Smetana (Belgrad 1924), Smetanin harmonski stil (Belgrad 1926) i Muzičke studije i članci (Belgrad 1926, 2. wyd. 1933, 3. wyd. 1953). Zajmował się badaniami nad folklorem muzycznym południowej Serbii. Jako kompozytor tworzył głównie małe formy, w jego twórczości dostrzegalne są wpływy tendencji stylistycznych typowych dla muzyki początku XX wieku.
Był żonaty (żona Ivanka z d.