Produkcja seryjna szybowca w III Rzeszy ruszyła od 1942 r. i była głównie przeznaczona na potrzeby NFSK. Odbywała się w zakładach DFS w Darmstadt oraz zakładach F. Schmetz w Herzogenrath. W obu wytwórniach wyprodukowano 1101 egzemplarzy tego szybowca.
Dokumentacja została upubliczniona zaraz po rozstrzygnięciu konkursu w 1939 r. W Polsce jego budową miały się zająć Warsztaty Szybowcowe w Warszawie oraz Lwowskie Warsztaty Lotnicze. Przed wybuchem II wojny światowej rozpoczęto budowę dwóch egzemplarzy, które zostały przejęte przez Armię Czerwoną. Po wojnie na terenach polskich skompletowano 21 egzemplarzy; użytkowano je do początku lat 50. XX w. Zostały wykorzystane podczas rozegranych w 1948 r. Krajowych Zawodów Szybowcowych. Szybowce eksploatowane w Polsce otrzymały znaki rejestracyjne: SP-013, SP-102, SP-126, SP-128, SP-153, SP-371, SP-378, SP-390, SP-407, SP-408, SP-411, SP-441, SP-468, SP-571, SP-585, SP-586, SP-686, SP-822, SP-823, SP-934 oraz SP-978. Jeden egzemplarz, SP-390, został przekazany do Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie.