thumb|left|240px|Obrobiona ściana jaskini Historia W całej historii ludzie przystosowywali swoje naturalne środowisko, w tym jaskinie i groty do zamieszkania. Porowaty wapień występujący w wielu częściach regionu śródziemnomorskiego i brak drewna sprzyjały adaptacji jaskiniowych form życia.
W okresie średniowiecza i wczesnej nowożytności obszary wiejskie w północno-zachodniej i północnej Malcie często zapewniały schronienie społecznościom mieszkającym w jaskiniach. Przyjęcie jaskiniowego stylu życia było możliwe dzięki dominującym warunkom geograficznym, które zapewniały schronienie w przepastnym krajobrazie, a także obecności odpowiednich zasobów hydrologicznych.
Epoka z największym rozprzestrzenieniem osad mieszkańców jaskiń w całym basenie Morza Śródziemnego to średniowiecze od 500 do 1500 roku naszej ery, a to z powodu, że jaskinie zapewniały między innymi naturalną kontrolę temperatury, łatwość obrabiania ścian, bliskość pól uprawnych i bezpieczeństwo przed piratami.
Nadal nie wiadomo, kiedy pojawiła się pierwsza osada ludzka w kompleksie jaskiń, ale najprawdopodobniej ma to długą historię.