Ta innowacja techniki gry również pochodzi od Gary’ego Burtona.
Eksperymentem w technice gry na wibrafonie jest „naginanie dźwięków” realizowane przez przesunięcie pałeczki od węzła płytki (miejsca, gdzie przebiega linka łącząca płytki) do jej części centralnej. Wprawdzie w ten sposób nie uzyskuje się zmiany wysokości dźwięku, lecz skutecznie eliminuje niepożądane przydźwięki. Innym eksperymentem muzycznym jest gra za pomocą smyczków, używanych zwykle w takich instrumentach jak kontrabas, pobudzając w ten sposób sztabki do wibracji. Można w ten sposób uzyskać również flażolety, przyciskając równocześnie płytkę w odpowiednim punkcie palcem.
Muzyka poważna i filmowa z wykorzystaniem wibrafonu Olivier Messiaen – Turangalîla-Symphonie Olivier Messiaen – Saint-François d'Assise Olivier Messiaen – Trois Petites liturgies de la Présence Divine Harrison Birtwistle – Endless Parade (na trąbkę, instrumenty smyczkowe i wibrafon) John Williams – ścieżka dźwiękowa do filmu Złap mnie, jeśli potrafisz Yann Tiersen – ścieżka dźwiękowa do filmu Amélie Benoît Charest – ścieżka dźwiękowa do filmu Trio z Belleville Bernard Herrmann – ścieżka dźwiękowa do filmu Zawrót głowy
Muzyka popularna z wykorzystaniem wibrafonu Sufjan Stevens – album Come On Feel the Illinoise The Dylan Group – większość utworów ze wszystkich albumów