Biologia i ekologia Owad rozmieszczony na nizinach i ciepłych stanowiskach terenów pagórkowatych, do rzędnych 500 m n.p.m. Jest monofagiem wierzb. Stwierdzono jego żerowanie na wierzbach: iwie, siwej, szarej, purpurowej, uszatej i wiciowej. Zasiedla przede wszystkim drzewa samotne i dobrze nasłonecznione, np. rosnące na łąkach.
Cykl życiowy jest dwuletni. Loty godowe mają miejsce w szczytowej partii korony. Jaja składane są pojedynczo na korze gałęzi, konarów lub pni. Zwykle rozwój larwalny odbywa się w gałęziach średnicy 2–5 cm, ale pełen zakres średnicy materiału lęgowego to od 1 do 20 cm. Falisty chodnik drążony jest w bielu, rzadko w łyku i zwykle osiąga długość od 65 do 80 cm, choć dochodzić może do 120 cm. Przepoczwarczenie ma miejsce głębiej, w komorze wydrążonej w twardzieli. Stadium poczwarki trwa od dwóch do trzech tygodni, ale postać dorosła pozostaje w komorze do następnego roku, wykorzystując ją do hibernacji. Osobniki dorosłe obserwuje się od kwietnia do sierpnia, rzadko do września. Najliczniej występują w czerwcu.