Podczas pierwszej wojny światowej był dyrektorem kieleckiej filii Polskiej Centrali Zbożowej w Lublinie. W tym czasie był członkiem Komisji Nadzorczej Krajowej Rady Gospodarczej w Lublinie. Był organizatorem Komitetu Opiekuńczego i Komitetu Aprowizacyjnego w Białogonie. Działał także w Ochotniczej Straży Ogniowej.
W okresie międzywojennym jego zakłady przeżywały stagnację, głównie z powodu niemożności uzyskania poważnych kredytów na dalszą modernizację techniczną. Po1920 większość czasu spędzał w Warszawie, gdzie zabiegał o rynki zbytu i kredyty. W latach 30. wartość produkcji Zakładów w Białogonie spadla nawet z 1,4 mld zł. do 300 tys. zł, przy stałym zatrudnianiu ok. 150 pracowników i kapitale zakładowym 300 tys. zł. W I. 1929-34 S. był także członkiem zarządu Spółki Akcyjnej Warszawskiej Fabryki Masowych Wyrobów Blaszanych "Tłocznia".
Zamordowany w napadzie bandyckim w Białogonie. Pochowany na warszawskich Powązkach (kwatera 12, rząd 4, miejsce 12-13). Napis na grobowcu głosi Życie jego pracą było dla bliźnich. niech w chwale bożej znajdzie odpoczynek.
Upamiętnienie Jego imię nosi od 1984 ulica na Białogonie - dzielnicy Kielc