Podczas oblężenia Paryża przez Prusaków (1870-1871) oraz terroru komuny paryskiej (1871) nie opuścił miasta, odprawiał msze i głosił kazania. Szczególnie płomienne miało miejsce w Wielki Piątek. Został aresztowany przez komunardów 12 kwietnia 1871 jako zakładnik. W celi błogosławił swoim oprawcom i cieszył się sympatią współwięźniów. W liście z więzienia z 11 maja 1871 napisał słowa: O Boże, wypaczając życie społeczne masakrują nas i myślą, że dobrze sobie robią! Wybacz im, nie wiedzą co czynią. Wraz z pozostałymi męczennikami z Picpus został 22 maja 1871 przeniesiony z więzienia Mazas do więzienia La Roquette. W czasie przemarszu duchowni byli atakowani i znieważani przez rozwścieczony tłum skandujący śmierć klechom. 26 maja 1871, w sytuacji zbliżania się armii wersalskiej do La Roquette zakładników przejął komunardzki pułkownik Émile Gois, który ustawił ich w szyku procesyjnym i zmusił do marszu w kierunku siedziby Gwardii Narodowej przy ulicy Haxo, gdzie zostali zaatakowani przez zanarchizowany tłum mężczyzn, kobiet i dzieci. Wściekłość zbiegowiska była na tyle duża, że eskorta straciła panowanie nad sytuacją. Księży bito i masakrowano, a w końcu ustawiono pod murem. Sformowano spontanicznie pluton egzekucyjny, któremu samozwańczo przewodziła dziewiętnastoletnia kobieta z numerem 174 na czapce.