Do roku 1850 dzisiejszy obręb Osiecznica razem z dzisiejszym obrębem Ławszowa, (częścią dzisiejszego nadleśnictwa Świętoszów) tworzyły razem niemieckie nadleśnictwo Wehrauer (Dzisiejsza siedziba w obecnej Osiecznicy) po roku 1850 postanowione je podzielić na dwa nadleśnictwa: Wehrauer Oberheide (Osiecznica Górna) i Wehrauer Niederheide (Osiecznica Dolna).Obydwa nadleśnictwa były własnością grafa Solms i były objęte wspólnym planem gospodarczym, który zakładał rębne użytkowanie, w ilości 23 900 ha, i pobór masy w użytkowaniu podrębnym, w wysokości 4900 ha. Założenia te były przestrzegane do roku 1924. Po roku 1945 z nadleśnictwa Wehrauer Oberheide postanowiono przemianować na nadleśnictwo Lisek, do którego przyłączono lasy majątku Parowa (Tiefenfurt), lasy fabryczne Zebrzydowa i lasy książęce Czerna (Tschirne). Nadleśniczym nadleśnictwa Lisek został inż. Marian Owczarski, a od dnia 1 listopada 1951 roku nadleśniczym został Władysław Meissner.Z przemianą administracyjnego podziału państwa, ówczesne nadleśnictwa Węgliniec i Lisek przeszły z Zielonogórskiego rejestru lasów, do Rejonu lasów państwowych we Wrocławiu, przy czym nadleśnictwo Lisek należało do Biura zespołu nadleśnictw w Bolesławcu, a Nadleśnictwo Węgliniec, do Biura zespołu nadleśnictw w Lubaniu. W 1958 zmieniono nazwę nadleśnictwa Lisek na nadleśnictwo Osiecznica.