Święcenia diakonatu otrzymał tamże, 4 kwietnia 1840, a święcenia kapłańskie prawdopodobnie wkrótce potem, ale ich dokładna data nie jest znana.
Został socjuszem mistrza nowicjatu w Vaugirard, a potem mistrzem nowicjatu w Vaugirard (trzy lata) oraz w belgijskim Leuven (siedem lat) i w Issy (kolejne siedem lat). Następnie odpowiadał za formację seminarzystów w Leuven. Zaangażował się w działalność Stowarzyszenia Świętego Dziedzictwa Pana Jezusa (obecnie Papieskie Dzieło Misyjne Dzieci). Zajmował się propagowaniem akcji ratowania chińskich dzieci, umierających z głodu i chorób na ulicach, bez chrztu. Jako pierwszy zredagował w tej kwestii plakaty i teksty w języku flamandzkim. W 1843 powołał do życia Zewnętrzne Stowarzyszenie Zgromadzenia Najświętszych Serc (późniejszą Gałąź Świecką). W 1853 napisał wstęp do Historii Matki Bożej z La Salette. W 1856 opublikował dwa teksty o misjach sercańskich na Hawajach i wyspach Sandwich (Revue Catholique de l'Université de Louvain), a później następne o sprawach misyjnych. W końcu 1858 mianowano go socjuszem mistrza nowicjatu w Issy, klasztorze kierowanym przez Ladislasa Radigue, późniejszego towarzysza męczeństwa. W 1860 wrócił na Picpus, gdzie został radnym generalnym zgromadzenia. Wykładał tam teologię dogmatyczną.