Cholera – opowiadanie Zygmunta Krasińskiego z 1831, pisane po francusku o zbrodniczym Hiszpanie zmuszonym rozsiewać cholerę.
O utworze Opowiadanie powstało w październiku 1831 i jest wedle słów Krasińskiego z listu do Reeve’a: historią w duchu Balzaka. Jego bohaterem jest młody zbrodniarz, Hiszpan, na którego tajemnicze towarzystwo kapłańskie nałożyło obowiązek rozsiewania w Wiedniu cholery przy pomocy proszku. W ten sposób mają się spełnić wyroki boże w stosunku do Wiednia, a bohater ma odpokutować za swą zbrodnię. Hiszpan jest zmuszony posypać proszkiem również swą ukochaną. Jej straszliwe męki doprowadzają go do śmierci. Pomysł, by z epidemii cholery uczynić bicz boży podsunęła poecie prasa bieżąca donosząca o lokalnych ogniskach tej choroby w różnych częściach Europy. Jak wynika z korespondencji Krasińskiego, wizje zagłady miasta w wyniku epidemii, należały do jego ówczesnych obsesji.