Akt IV Antoni Staroświęcki zwierza się ojcu ze swego uczucia do księżniczki Zofii. Komornik nie jest przychylny temu związkowi ze względu na dobro młodej kobiety (Śmiałeś chcieć zniżyć tę kobietę, przeznaczoną jaśnieć w najpierwszym domu tego kraju i być przykładem dawnych cnót i obyczajów?). Następnie udaje się do kantoru Arona Lewe, aby prosić o pożyczkę. Aron – obecnie zamożny właściciel kantoru, wspomina czasy, gdy sam był pogorzelcem i uzyskał pomoc od Staroświęckiego, choć nie każdy byłby pomógł Żydowi. Udziela więc komornikowi pożyczki na korzystnych warunkach. Antoni Staroświęcki pędzi do domu Ponickich i w pośpiechu spłaca dług. Spotyka tam bladą i zapłakaną księżniczkę Zofię, którą komornik już uświadomił o swojej decyzji. Młodzi żegnają się ze sobą z przekonaniem, że więcej się nie spotkają.
Dzieje sceniczne