Na uniwersytecie w Petersburgu obronił doktorat w 1876 przedstawiając pracę Hipoteza Kekulégo o budowie związków aromatycznych i jej sprawdzenie, wysoko ocenioną przez Dymitra MendelejewaMarcin Dolecki, Wróblewski Edward Wincenty, GIGANCI NAUKI [dostęp 14.08.2023]. Od 1871 był adiunktem a od 1874 docentem na Wydziale Chemicznym Instytutu Technologicznego w Petersburgu. Do jego głównych osiągnięć należało m.in. odkrycie reakcji zamiany diazogrupy etoksygrupą (1870), powstawania fenoli przy diazotyrowaniu 2-amino oraz 3-amino-4-chlorotoluenów i wygotowywaniu produktów reakcji z etanolem. Jego badania potwierdzały cykliczną strukturę benzenu, odkrytą przez Friedricha Augusta KekuleI.Z. Siemion: Edward Wróblewski (1848–1892) i jego rola we wczesnym okresie historii chemii związków aromatycznych, „Wiadomości Chemiczne” 1984, t. 38;. W. udowodnił także równocenność chemiczną wszystkich atomów wodoru w pierścieniu benzenowym oraz stwierdził równocenność pozycji 2 i 6 oraz 3 i 5 w pierścieniu w reakcjach substytucji monopodstawionych pochodnych benzenu. W badaniach zwykle wykorzystywał złożoną aparaturę własnej konstrukcji. Był autorem ok. 50 publikacji naukowych. Od 1874 r.