Wysokość zabudowy – parametr, którego maksymalna wartość jest określana w Miejscowych Planach Zagospodarowania Przestrzennego, zgodnie z Art. 15. 2. 6) Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pojęcie to zostało zdefiniowane w tej Ustawie w Art. 2 pkt 30:
"wysokość zabudowy" - należy przez to rozumieć różnicę pomiędzy wysokością:
a) najwyżej położonego punktu budynku na dachu, ścianie lub attyce, z wyłączeniem komina, nadbudówki mieszczącej maszynownię dźwigu lub innego pomieszczenia technicznego oraz wyjścia z klatki schodowej, a średnią wysokością najniższego i najwyższego poziomu terenu mierzoną na obwodzie rzutu poziomego ścian zewnętrznych budynku,
b) najwyżej i najniżej położonego nad poziomem terenu punktu budowli;
Wcześniej utrwaloną praktyką było formułowanie definicji w części tekstowej każdego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Jeżeli Plan takiej definicji nie zawierał lub zawierał odwołanie do przepisów odrębnych, to w stosunku do budynków zastosowanie miała definicja z § 6. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.