Sam Humeniuk w powojennym procesie przed sowieckim sądem zaprzeczał, że otrzymał takie polecenie, utrzymywał też, że udzielał pomocy rannym.

Brak jest dowodów na udział Niemców w pogromie. Jedynie jeden z żydowskich świadków zeznał, że kilku żołnierzy niemieckich było obecnych w Tuczynie w czasie pogromu; jednocześnie świadek ten jako organizatorów ataku wskazał wyłącznie Ukraińców. Inni żydowscy świadkowie całkowicie wykluczali obecność Niemców podczas pogromu.

Po pogromie Ranni w pogromie znaleźli pomoc u polskiego lekarza o nazwisku Bortnowski i jego rosyjskiej pielęgniarki.

Ukraińska administracja nakazała Żydom pochowanie zabitych „w ciągu dwóch godzin” i zachowywanie milczenia o tym, co się wydarzyło. Ofiary zostały pochowane na cmentarzu w zbiorowej mogile.

Encyclopedia of Camps and Ghettos podaje, że już dzień po pogromie Niemcy (SiPo oraz SD) aresztowali i rozstrzelali w Tuczynie, na podstawie listy proskrypcyjnej dostarczonej przez Ukraińców, 20 Żydów i 5 Ukraińców uznanych za sowieckich działaczy i komunistów. Według innych źródeł odbyło się to dopiero w połowie lipca, a listę proskrypcyjną dostarczyła Niemcom ukraińska administracja Tuczyna, na czele której stał Hryhorij Szczerbaniuk.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:1941 w okupowanej Polsce Tuczyn Tuczyn Kategoria:Rejon hoszczański Tuczyn Tuczyn