Ettore Carafa (ur. 29 grudnia 1767 w Andrii, zm. 4 września 1799 w Neapolu) – włoski wojskowy, polityk, rewolucjonista, bojownik Republiki Partenopejskiej.
Życiorys thumb|160px|left|Pomnik Ettore Carafy i Gabriele Manthone w Pescarze Był najstarszym synem Riccardo, księcia Andrii i Margherity Pignatelli di Monteleone, damy dworu królowej. W wieku dziesięciu lat wstąpił do kolegium szlacheckiego w Neapolu, a następnie powierzono mu nauczanie F. Laghezzy di Trani, wieloletniego przyjaciela rodziny. Około 1790, w towarzystwie Laghezzy, udał się najpierw do Wiednia, a następnie wbrew radom i ukrywając to przed rodziną dotarł do Paryża, gdzie zapoznał się z ideami rewolucji francuskiej. Po powrocie do Neapolu związał się z masonami, a także środowiskami liberalnymi i jakobińskimi. W 1792 został członkiem Akademii Chemii. W październiku 1793 był jednym z promotorów nowej loży masońskiej wybudowanej w rezydencji księcia Strongoli.