Herburt – powieść obyczajowa Zygmunta Krasińskiego z 1837, osnuta wokół romansu poety z Joanną Bobrową. Z powieści zachowały się tylko cztery rozdziały.
O utworze Narodziny pomysłu współczesnej powieści à la Balzac datuje się na 1834. W liście z 23 sierpnia 1834 do Gaszyńskiego poeta zwierza się z napisania takiej powieści, której tematem jest romans mężatki z polskim oficerem w Londynie po upadku Warszawy, w której pojawiają się Franciszek Grzymała i Lelewel. Powieść ta zaginęła. Krasiński wrócił do pomysłu powieści w stylu Balzaka w 1837, zmienił jednak miejsce akcji, wprowadził całkowicie fikcyjne postaci i zmienił charakter powieści z czysto satyrycznego na fantastyczno-poetycki w stylu Jeana Paula.
Czynnikiem istotnym dla genezy powieści był romans poety z Joanną Bobrową i stosunek do niego opinii publicznej. W powieści otrzymała ona imię Julii z Podhorskich Horyńskiej, a jej mąż Teodor imię Perseusza.
Bohaterowie Krasiński tak charakteryzuje głównych bohaterów powieści:
Poeta-Herburt – nie jest w powieści ani świętym, ani filozofem;