Felicjan Władysław Jabłoński, ps. „Stawiński” (ur. 9 czerwca 1897 w Czarnożyłach, zm. 13 października 1978 w Warszawie) – polski urzędnik państwowy, radca ministerialny, magister praw, porucznik piechoty rezerwy Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys thumb|Grób Felicjana Jabłońskiego na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Urodził się 9 czerwca 1897 w Czarnożyłach, w ówczesnym powiecie wieluńskim guberni kaliskiej, w rodzinie Symforiana i Marii z Nagórskich. W 1917 ukończył Gimnazjum Rządowe Męskie w Piotrkowie, a w następnym roku rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. W lutym 1916 został członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej w Piotrkowie (od lipca 1917 w Bełchatowie).
W listopadzie 1918 wziął udział w rozbrajaniu oddziałów armii austro-węgierskiej, a następnie wstąpił do Piotrkowskiego Okręgowego Pułku Piechoty, późniejszego 26 pułk piechoty. W czerwcu 1919, w szeregach tego oddziału, wyruszył nad granicę śląską. W następnym miesiącu został odkomenderowany do Szkoły Podchorążych w Warszawie. Od 10 lipca 1919 do 28 lutego 1920 był uczniem 16. klasy. Po ukończeniu szkoły został mianowany podchorążym i przeniesiony do Batalionu Zapasowego 60 pułku piechoty, a w kwietniu skierowany do tego pułku na froncie. Pełnił obowiązki adiutanta I batalionu.