W poszerzonym o 5 cm przedziale pasażerskim zastosowano elektronicznie sterowany system wentylacji i wysokowydajne konwektory grzewcze. W przednim przedziale pasażerskim turystycznych odmian SHD ekran telewizora został zintegrowany ze znormalizowaną częścią sufitową lub w wersji międzymiastowej, za nią, niewidoczny od wewnątrz, znajdowała się tablica informacyjna. Zgodnie z mottem „tyle informacji, ile potrzeba, jak najmniej rozpraszania” kokpit został zaprojektowany z uwzględnieniem aspektów ergonomicznych i ekonomicznych. Wszystkie warianty Eurolinera w standardzie wyposażano w system informacji kierowcy, który dostarczał kierowcy informacje o pojeździe za pośrednictwem centralnego wyświetlacza umieszczonego pośrodku deski rozdzielczej. Magistrala zastępowała konwencjonalną elektronikę, czym przejawiało się zagospodarowaniem wolnej przestrzeni i ułatwieniem diagnostyki i naprawy. Kopia zapasowa w razie awarii jest zachowana. System elektroniki pokładowej NeoCAN stanowił standardowe wyposażenie i miał za cel ułatwić diagnostykę pojazdu. Nowością w gamie Euroliner stał się 10,6 m wariant SHD - N 313 SHD. Modele Ü posiadały poręcze dla pasażerów. Kierowca posiadał duży schowek za siedzeniem współkierowcy. Zewnętrzne różnice między modelami sprowadzały się do jedno- (K) lub dwuskrzydłowych (Ü) drzwi środkowych.