U samca na sternicie tym występuje pośrodkowy kil.
Ekologia i występowanie Owad rozmieszczony od nizin po tereny pagórkowate, dochodzący do rzędnych 600 m n.p.m. Jest monofagicznym fitofagiem jarzębu brekinii, jarzębu mącznego i jarzębu pospolitego. Rozwój przechodzi w drzewach młodych i średniowiekowych na stanowiskach nasłonecznionych. Cykl życiowy przynajmniej w Skandynawii jest dwuletni. Jaja składane są do szczelin kory pni i gałęzi o średnicy nie mniejszej niż 3 cm. W cieńszych gałęziach drążony przez larwę chodnik jest falisty i zlokalizowany w łyku, w grubszym materiale lęgowym jest mniej pofalowany oraz naprzemiennie schodzi do bieli i wraca pod korę. Długość korytarza osiąga od 60 do 80 cm. Komora poczwarkowa drążona jest tuż pod korą. Postacie dorosłe obserwuje się w czerwcu i lipcu.
Gatunek palearktyczny, głównie północnoeuropejski, znany z Niemiec, Austrii, Szwecji, Finlandii, Estonii, Łotwy, Litwy, Polski, Białorusi, Czech, Węgier oraz północnoeuropejskiej części Rosji. Na północ dochodzi do koła podbiegunowego. W Polsce jest bardzo rzadko spotykany.