Ekologia i występowanie Owad preferujący nizinne lasy i zarośla nadrzeczne. Ksylofagiczne, monofagiczne larwy żerują w gałęziach wierzb, zwłaszcza takich o krzaczastym pokroju. Wśród ich roślin żywicielskich wymienia się wierzby iwę, płożącą, szarą, uszatą i wiciową. Zwykle wybierany jest materiał lęgowy o średnicy od 15 do 40 mm, rzadziej rozwój ma miejsce w konarach czy pniach. Jedna samica umieszcza na nim osobno od 6 do 30 jaj pokrytych białawą wydzieliną. Pofalowany chodnik drążony jest przez larwę ku nasadzie gałęzi i zakończony obrączką. Przepoczwarczenie ma miejsce w komorze wygryzionej w bielu, zwykle w kwietniu lub maju. Osobniki dorosłe obserwuje się od maja lub czerwca do lipca lub sierpnia. Żerują na liściach wierzb.
Gatunek palearktyczny o pontyjsko-kaspijskim typie rozsiedlenia. Znany jest z Hiszpanii, Francji, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Rumunii, Bułgarii, Słowenii, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Serbii, Czarnogóry, Albanii, Macedonii Północnej, europejskiej części Rosji,