II. Sen mały|Dante Alighieri. Duch Dantego prowadzi Młodzieńca do piekła ziemskiego. Obydwaj wstępują w głąb wielkiej góry. Napotykają tam najpierw ludzi czyszczących karabiny i bagnety. Ich dusze, na wpół wychylone, nie mogą opuścić ciał, ani w nie wejść z powrotem. Gdy dowódcy im każą, idą walczyć przeciw Bogu lub przeciw braciom. Dziećmi porwani do wojska nie wiedzą gdzie jest ich ojczyzna. Potem schodzą głębiej, gdzie tłum ludzi otacza wysmukłego mężczyznę na białym krześle. Mężczyzna rozdaje złoto i poucza, by szli pomiędzy ludzi i przypochlebiali się im, by posiąść ich tajemnice. Wtem zjawia się umierający z głodu mężczyzna. Wysmukły obiecuje go nakarmić, jeśli złoży przysięgę, że będzie donosił na krewnych i przyjaciół. Umierający opiera się, ale wreszcie ulega, a anioł ogłasza, że właśnie zginęła jedna dusza. Napływają cmentarze pełne połamanych kości, które skarżą się na donosicieli. Poeta obiecuje im podwójne życie.