Jedna z nich, z duszą wplątaną we włosy, wstaje i skarży się, że gdy była młoda to wielbiono ją, a gdy się zestarzało jej ciało, zepchnięto do dołu. A pozostałe wołają o sprawiedliwość. Tak docierają do pani w czerni klęczącej i modlącej się przy białym łożu. Poeta wzywa ją imieniem Beatryx. Ona jednak zaprzecza, by to było jej imię. Urodziła się w ziemi dostatniej, która teraz jest ziemią krzyży, zwano ją Szczęśliwą, a potem Niewolnicą, bo dzieckiem została wydana za mężczyznę, którego nie kochała, i z którym połączyła ją tylko pogarda. Jej mąż wydał podstępnie powstańców w ręce wroga. Ona zaś zyskała trzecie imię: Zhańbiona, bo pokochała czystym sercem mężczyznę. Ten jednak, wyrwawszy ją z samotności serca, zostawił w samotności ducha. Kobieta prowadzi wędrowców wąskim korytarzem do grobu swej duszy, jest już bowiem umarłą za życia. Dante prorokuje, że idzie czas, gdy każda kobieta z nieświadomej lilii przemieni się w myślącą różę i weźmie z rąk mężczyzn struny natchnienia. A choć będą błagali o pieśń nie zostaną wysłuchani, aż serce im pęknie. Wtedy dopiero nastąpi pojednanie. mały|Beata Beatrix. Dante Gabriel Rosetti Wędrowcy wychodzą na równinę ponad jeziorem. Widzą tłumy ludzi zdążające ku wysokim schodom, będącym giełdą kupców. Wszyscy idą w pośpiechu tratując się wzajemnie.