Aleksander Koniaszwili (; ; ur. w Tbilisi, zm. 30 kwietnia 1951 w Buenos Aires) – gruziński oficer kontaktowy służący w Wojsku Polskim, generał brygady.

Życiorys Młodość Aleksander urodził się w rodzinie gruzińskiego oficera Armii Rosyjskiej Grzegorza Koniaszwili. Skończył gimnazjum chłopięce oraz szkołę wojskową w Tbilisi.

Służba Pierwszym konfliktem zbrojnym w którym uczestniczył była wojna rosyjsko-japońska.. W 1913 był już oficerem sztabu 155 Kubańskiego Pułku Piechoty. W czasie I wojny światowej walczył z Armią Osmańską na froncie kaukaskim. Podczas ofensywy pod Erzurum, oddział pod jego dowództwem przełamał turecki opór i jako pierwszy wkroczył do twierdzy. Za ten wyczyn został odznaczony Orderem Świętego Jerzego. Oprócz tego walczył m.in. pod Sarıkamış. W 1918 dołączył do Armii Demokratycznej Republiki Gruzji. Od października tego samego roku był komendantem okręgu „Soczi”. Na początku 1919 podczas bitwy z jednostkami „Białych” dostał się do niewoli. Wkrótce jednak został wypuszczony. W 1920 już jako generał dywizji tłumił antyrządowe powstanie w okolicy Cchinwali i przez krótki czas dowodził Policją w Tbilisi. W 1921 zagrożony schwytaniem udał się na emigracji początkowo do Turcji, a następnie w 1923 do Polski. Po dotarciu do II Rzeczypospolitej wstąpił do Wojska Polskiego jako oficer kontaktowy.