Pałac ucierpiał podczas I wojny światowej w czasie działań wojennych prowadzonych w ramach bitwy pod Gorlicami – w 1915 r. cały kompleks pałacowo-parkowy został zniszczony przez wojska rosyjskie, a antyczne meble porąbano na opał, po czym pozostał ślad w postaci popękanych płytek ceramicznych na tarasie. Wnętrza nigdy już w pełni nie odtworzono.

W okresie międzywojennym w ogrodzie założono mleczarnię, hodowlę owiec rasy karakuł (którą zlikwidowano po epidemii) i hodowlę koni angloarabskich dla wojska. Budynek pałacu nie był jeszcze wówczas podłączony do instalacji elektrycznej ani instalacji wodociągowej – wnętrze oświetlały lampy naftowe, a wodę dowożono beczkowozami z folwarku.

W czasie II wojny światowej większa część pałacu wraz ze stajniami została zajęta przez Niemców i przeznaczona na kwatery dla żołnierzy. Przez pewien okres budynek pełnił także funkcję siedziby żandarmerii polowej. Mimo to, żona zmarłego w 1942 r. Tadeusza Sroczyńskiego, Izabella, dalej prowadziła gospodarstwo i przyjmowała tu osoby wysiedlone z Wielkopolski lub zbiegłe ze Lwowa. W 1944 r. wojska niemieckie zajęły resztę pałacu, a Izabella przeniosła się do wynajętego w Jaśle mieszkania.