W czerwcu 1945 r. powrócił do Polski, od września był zatrudniony w Instytucie Naukowo-Badawczym Przemysłu Węglowego w Katowicach. Jednocześnie włączył się w prace nad organizacją Instytutu Szybownictwa. 1 maja 1946 r. Minister Komunikacji mianował go pierwszym kierownikiem Instytutu. W ramach swej działalności stworzył długofalowy plan doposażania polskiego lotnictwa sportowego w szybowce. Dzięki jego inicjatywie Wydział Techniczny IS opracował założenia pięciu typów szybowców, które następnie przez wiele lat stanowiły podstawę produkcji szybowców w Polsce. Przyczynił się do stworzenia szkoły szybowcowej na górze Żar. W październiku 1946 r. wziął udział w pierwszej wyprawie doświadczalnej Instytutu na lotnisko w Aleksandrowicach. Jej zadaniem było zbadanie zjawiskiem fal w terenie górskim.
W sierpniu 1947 r. zostało mu powierzone stanowisko kierownika polskiej reprezentacji narodowej na pierwsze powojenne Międzynarodowe Zawody Szybowcowe w Samedan. We wrześniu 1948 r. pożegnał się z Instytutem Szybownictwa i objął stanowisko naczelnika Wydziału Technicznego Departamentu Lotnictwa Cywilnego w Ministerstwie Komunikacji.