W 1655 (według innych źródeł 1659) ówczesny opiekun kaplicy, ks. Luqa Mifsud odbudował ją lub wyremontował. Biskup Lorenzo D’Astiria odwiedził kaplicę w 1673 i znalazł ją w należytym stanie. Ponownie w 1744 biskup Paul Alphéran de Bussan potwierdził dobry stan i wyposażenie świątyni.
Ostatnia ważna uroczystość sprawowana w tej świątyni miała miejsce 19 października 1941. Tego dnia biskup Mikiel Gonzi, który w tym czasie był jeszcze biskupem Gozo, po oddaniu czci świętym relikwiom, poprowadził procesję z tej kaplicy do kościoła parafialnego św. Bartłomieja, gdzie poświęcił pięć ołtarzy.
Budynek kaplicy służył przez kilka lat do przechowywania dekoracji świątecznych, przez wiele następnych lat stał nieużywany i całkowicie opuszczony.
Architektura Nie jest znany architekt istniejącej dziś kaplicy, której, jak wspomniano wyżej fundatorem był Dun Luqa Mifsud.
left|thumb|180px|Górna część fasady kaplicy.
Wygląd zewnętrzny Fasada kaplicy jest prosta i ma jedne drzwi pośrodku między dwoma pilastrami, na których spoczywa proste belkowanie. Drewniane drzwi mają małe kwadratowe okienko w każdym skrzydle, dzięki czemu można zajrzeć do kościoła, nawet gdy jest zamknięty. Wyżej, nad drzwiami, półokrągłe okno z kamienną rozetą.