W swojej autobiografii z 1994 roku Sarah Kofman pisze: „16 lipca 1942 roku mój ojciec wiedział, że zostanie „zabrany”. Krążyły pogłoski, że na ten dzień przygotowywano masowe aresztowania. Jako rabin małej synagogi w 18. dzielnicy przy Rue Duc wyszedł z domu bardzo wcześnie, aby zaalarmować jak największą liczbę Żydów i skłonić ich do jak najszybszego ukrycia się. Potem wrócił i czekał: bał się, że jeśli sam będzie się ukrywał, jego miejsce zajmie jego żona i sześcioro małych dzieci (trzy dziewczynki i trzech chłopców w wieku od dwóch do dwunastu lat). Czekał i modlił się, aby został aresztowany, jeśli tylko jego żona i dzieci zostaną uratowane”Karoline Feyertag, w: Transkriptionen des Selbst. Eine polyphone Biographie zu Sarah Kofman. Dissertation Universität, Wien 2011 s. 67..
Matka ukrywała Sarah i jej rodzeństwo na wsi w okolicach Paryża od lipca 1942 do lutego 1943 roku. Ponieważ Sarah odmówiła jedzenia niekoszernych potraw od francuskich rolników, jej matka zabrała ją z powrotem do ich paryskiego mieszkania przy Rue Ordener. Po nalocie Gestapo Fineza uciekła z siedmioletnią Sarah do młodej wdowy z sąsiedztwa, francuskiej chrześcijanki. W jej mieszkaniu przy Rue Labat w 18. dzielnicy Paryża ukrywały się aż do wyzwolenia Paryża w sierpniu 1944.