Getto w Stalino – getto dla ludności żydowskiej utworzone przez okupantów niemieckich w Stalino (ob. Donieck), istniejące od marca do przełomu kwietnia i maja 1942 roku.

W getcie, które zostało zorganizowane na obrzeżach miasta, osadzono około 3 tys. Żydów. Panowały w nim ciężkie warunki bytowe i sanitarne. Wiosną 1942 roku niemal wszyscy mieszkańcy getta zostali wymordowani przez Niemców i ich miejscowych kolaborantów.

Preludium Dane ze spisu ludności przeprowadzonego w 1939 roku wskazują, że w Stalino mieszkało 24 991 Żydów. Stanowili oni 5,4% populacji miasta.

20 października 1941 roku Stalino zostało zajęte przez wojska niemieckie. Miasto pozostawało pod zarządem wojskowym do końca okupacji. W ślad za oddziałami regularnej armii wkroczyło do niego Einsatzkommando 6 (EK 6). Był to pododdział Einsatzgruppe C – specjalnej grupy operacyjnej SD i policji bezpieczeństwa, której zadaniem była eksterminacja Żydów na obszarze Ukrainy. Niemcy powołali ponadto kolaboracyjne władze miejskie i policję pomocniczą.