Likwidacja getta Getto w Stalino istniało nie dłużej niż dwa miesiące. Jeden z byłych funkcjonariuszy EK 6 zeznał po wojnie, że do eksterminacji tamtejszych Żydów przystąpiono już na początku kwietnia 1942 roku, w okresie świąt wielkanocnych. Inni świadkowie datowali natomiast ostateczną likwidację getta na noc z 30 kwietnia na 1 maja.

Jak zeznał jeden z ocalałych, Niemcy zapowiedzieli Żydom, że przeniosą ich w inne miejsce, gdzie zostaną zatrudnieni w charakterze robotników przymusowych. Rozkazali im także zabrać ze sobą wszystkie posiadane kosztowności, odzież oraz żywność na trzy dni. Samochody, które podstawiono w celu rzekomego przesiedlenia, okazały się być jednak mobilnymi komorami gazowymi. Nie wszystkie ofiary zostały zagazowane; część prawdopodobnie rozstrzelano. Łącznie zamordowano ponad 3 tys. Żydów, a więc niemal wszystkich, którzy nie zdążyli opuścić miasta przed nadejściem Niemców. Zwłoki pogrzebano w nieczynnej kopalni węgla „4-4 bis Kalinówka”.

W egzekucjach Żydów uczestniczyli kolaboranci z szeregów policji pomocniczej. Niemcy liczyli bowiem, że w ten sposób zniwelują rzekomy „respekt, którym Żydzi jako nosiciele władzy politycznej, cieszyli się w oczach wielu Ukraińców”.