Szybowiec charakteryzował się łatwością pilotażu i zbliżonym osiągami niezależnie od liczebności załogi. Z uwagi na przewidywaną eksploatację w warunkach polowych postawiono na jego niski koszt zakupu, nieskomplikowaną konstrukcję oraz łatwość naprawy.
Dokumentacja Pionýra została zakupiona przez ZSRR, po zmodyfikowaniu w 1955 r. był produkowany jako KAI-12 Primorec.
Konstrukcja Dwuosobowy szybowiec szkolenia podstawowego.
Skrzydło o profilu NACA 43012, jednodźwigarowe z małym dźwigarkiem pomocniczym, o konstrukcji drewnianej i obrysie prostokątnym z lekkim skosem do przodu (-1,5°). Wyposażone w szczelinowe lotki i hamulce aerodynamiczne umieszczone po obu powierzchniach płata. Do dźwigara kryty sklejką, dalej płótnem. Podparty pojedynczym zastrzałem. Kadłub o konstrukcji kratownicowej, wykonany z rur stalowych i drewna, kryty płótnem. Kabina załogi zakryta, osłona wykonana ze szkła organicznego, otwierana na prawą stronę. Uczeń zajmował przedni fotel, instruktor drugi, który umieszczono powyżej miejsca ucznia. Szybowiec miał jedną tablicę przyrządów, widoczną dla obu członków załogi. Znajdowały się na niej: prędkościomierz, zakrętomierz, wariometr, chyłomierz, wysokościomierz i busola. Usterzenie wolnonośne o konstrukcji drewnianej. Statecznik poziomy zamocowany na kadłubie, jednodźwigarowy, kryty sklejką.