Od 16 czerwca 1922 do 27 sierpnia 1923 działał w szeregach odnowicielstwa. Należał do Wyższego Zarządu Cerkiewnego, jej najwyższego organu kierowniczego. Zdaniem ks. Bufiejewa ruch odnowicielski poparł, gdyż dostrzegał w nim dążenie do podobnych reform liturgicznych, za jakimi sam opowiadał się na przestrzeni poprzednich kilkunastu lat. W 1922 metropolita Sergiusz razem z arcybiskupami niżnonowogrodzkim Jewdokimem i kostromskim Serafinem zwrócił się z listem otwartym do rosyjskich biskupów, apelując o poparcie Żywej Cerkwi. Mimo swojej aktywności w popieranym przez bolszewików ruchu odnowicielskim, w 1923 został aresztowany we Włodzimierzu i spędził kilka miesięcy w więzieniu. W styczniu 1924 ostatecznie zerwał kontakty z tym ruchem i złożył publiczny akt pokutny przed patriarchą Tichonem. Przyjęty ponownie do episkopatu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, otrzymał godność metropolity niżnonowogrodzkiego.