Wbrew rozpowszechnionej opinii, z chrapami Niemcy mieli styczność wcześniej niż w 1940 roku, kiedy to przejęli holenderskie okręty podwodne O-25 oraz O-26 wyposażone w pewien rodzaj chrap. Już w roku 1933 profesor Hellmuth Walter przedstawił projekt szybkiego okrętu podwodnego wyposażonego w chrapy. Natomiast Holendrzy prowadzili prace nad urządzeniem zwanym przez nich "snuiver". Marynarka tego kraju eksperymentowała na początku 1938 z prostym systemem rur w okrętach podwodnych O-19 i O-20, które umożliwiały im podróżowanie na głębokości peryskopowej z włączonym napędem silników Diesla i jednoczesne ładowanie baterii napędowych dla silników elektrycznych.
Początkowo Kriegsmarine rozważała użycie chrap do zasysania świeżego powietrza dla załogi, jednak nie widziała potrzeby w zapewnianiu w ten sposób powietrza dla dieslowskich jednostek napędowych. Mimo to w 1943, w wyniku coraz większych strat U-Bootów, okręty typu VIIC oraz IXC zostały wyposażone w chrapy.