Jak pisze Kazimierz Koźniewski - „Zebrania odbywały się w klubie szachowym na ul. Koszykowej 11, w podwórzu na parterze. Okna były przesłonięte grubymi zasłonami, na stołach rozłożono szachownice. Ktoś ze starszych, może to był Bogdan Jaxa–Rożen [syn generała Władysława Jaxa–Rożna] analizował sytuację polityczną i wypowiadał gromkie słowa przeciw zaistniałym warunkom po śmierci Marszałka. Termin »kapitał« przeplatał się gęsto z hasłami »rewolucyjnymi« i postulatami o konieczności przemian, ale najczęściej używanym słowem było – Komendant. Prawie półmrok, lampy przy suficie, przy stołach uczniowie w mundurkach z tarczami, słuchający wprawdzie mówcy, ale jednocześnie z całą uwagą wpatrzeni w drzwi wejściowe. Każdy cień na podwórzu mroził serca, z mniejszą uwagą słuchało się wtedy mówcy, nie przerywającego bynajmniej swych wywodów: Lecz dziś Komendanta już nie ma. Dziś tylko z portretów patrzy na nas twarz tego, który był przedmiotem, był uosobieniem dla nas najwyższej wiary i miłości – jaką człowiek do człowieka żywić może;