Do lipca leczył się w szpitalu wojskowym w Nowym Sączu, a później wrócił do batalionu zapasowego 1 psp na stanowisko dowódcy kompanii marszowej. W sierpniu ponownie wysłany na front do 1 psp. 29 września 1920 pod Grodnem został ranny. Ponownie leczył się w szpitalu wojskowym w Nowym Sączu. W październiku wrócił do pułku na stanowisko dowódcy kompanii. W styczniu 1921 został odkomenderowany do Szkoły Podchorążych w Warszawie, w charakterze frekwentanta kursu oficerskiego. W kwietniu zachorował i został przyjęty do Szpitala Wojskowego w Modlinie. W maju wrócił do pułku i został dowódcą szkoły podoficerskiej. We wrześniu 1921 został przeniesiony do 3 pułku strzelców podhalańskich w Bielsku na stanowisko dowódcy kompanii.
3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 2447. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 4 października 1927 został przeniesiony służbowo na pięciomiesięczny kurs aplikacyjny oficerów młodszych w dywizjonie szkolnym żandarmerii w Grudziądzu z równoczesnym zwolnieniem z zajmowanego stanowiska na czas pobytu na kursie. 27 lutego 1928, po ukończeniu kursu, wrócił do macierzystego pułku na stanowisko oficera ewidencji personalnej, a później oficera administracji materiałowej i referenta mobilizacyjnego.