Gdy furisode zaczęło być silniej kojarzone z młodymi i dorosłymi kobietami, termin ten został usunięty z odzieży dziecięcej z krótkimi rękawami i zaczęto używać bardziej ogólnego terminu „wakiake”.
Od czasów starożytnych akt machania tkaniną i innymi przedmiotami miał znaczenie magiczne i mówi się, że kobiety, które służyły bogom, wykonywały tamafuri (machanie duszą), w którym machały długą tkaniną lub długimi rękawami.
Co więcej, machanie furisode przez niezamężne kobiety było czasami używane jako znak zalotów, z długim furisode machającym w przód i w tył, aby wskazać „niechęć” oraz w lewo i prawo, aby wskazać „sympatię”. W literaturze okresu Edo można go znaleźć w takich dziełach jak Kanazōshi i Kōshoku Ichidai Otoko, i mówi się, że jest źródłem terminów „futta” i „furareta” we współczesnych powieściach romantycznych.