Matko Laginja (ur. 10 sierpnia 1852 w Klanie, zm. 18 marca 1930 w Zagrzebiu) – chorwacki polityk, prawnik i publicysta, ban Chorwacji w 1920 roku.

Życiorys Do szkoły podstawowej uczęszczał w rodzinnej Klanie i Kastavie, a do gimnazjum we Fiume. Studiował prawo na uniwersytetach w Zagrzebiu (1871–1873) i Grazu (1873–1875). Na tej drugiej uczelni w 1885 roku uzyskał stopień naukowy doktora. W latach 1877–1879 studiował także w Trieście. Od 1890 roku pracował jako prawnik w Puli, prowadząc tam kancelarię prawną i znajdując się na liście adwokatów izby adwokackiej w Trieście.

W 1880 roku był szefem administracji Zagrzebia. Był zwolennikiem Ante Starčevicia. Wraz z Matko Mandiciem i Vjekoslavem Spinčiciem działał politycznie na Istrii i przeciwstawiał się włoskiemu nacjonalizmowi. Był przywódcą ruchu spółdzielczego i zakładał spółdzielnie kredytowe. Był członkiem partii Hrvatsko-slovenska narodna stranka. W 1883 roku został wybrany do sejmu Margrabstwa Istrii (reelekcja w latach 1889, 1895, 1901, 1908 i 1914). Zasiadał w nim do 1914 roku. Rozgłos przyniosła mu nieudana próba wygłoszenia pierwszej w historii mowy parlamentarnej w języku chorwackim. W latach 1891–1901 i 1907–1918 był także deputowanym do austriackiej Rady Państwa. W Radzie Państwa opowiadał się za porozumieniem z włoskimi środowiskami liberalnymi.