Na początku lat 1930. Żuk został na krótko aresztowany przez NKWD. Po tym zdarzeniu przestał malować i zajął się wyłącznie ceramiką. W latach 1930., nie akceptując socrealizmu jako głównej stylistyki sztuk pięknych, znalazł możliwość uniknięcia pracy w tym stylu, zmieniając specjalizację z grafiki na sztukę dekoracyjną i użytkową. Podczas II wojny światowej przebywał w okupowanej Odessie, a po odbiciu miasta przez ZSRR powrócił do nauczania ceramiki. Co prawda, władze radzieckie nie prześladowały go, jednak kiedy w 1955 r. miało miejsce 50-lecie jego działalności artystycznej i pedagogicznej, nie zorganizowano żadnej wystawy jego prac ani nie ukazała się żadna książka z jego utworami literackimi.
Zmarł w Odessie w 1964 r. Na fasadzie domu, w którym mieszkał umieszczono tablicę pamiątkową. Jego prace znajdują się m.in. w Narodowym Muzeum Sztuki Ukrainy, Muzeum Narodowym im. Szeptyckiego we Lwowie, Czernihowskim Muzeum Literacko-Pamiętnikarskim im. Mychajły Kociubynskiego, Czernihowskim Muzeum Sztuki i Państwowym Muzeum Literackim w Odessie.
Przypisy