Następnie wyjechał do Szwajcarii, gdzie uzupełniał swoją wiedzę przyrodniczą i wziął udział w jednej z wypraw na Mont Blanc.
Po powrocie do kraju pracował w fabryce Ludwika Zieleniewskiego w Krakowie w Galicji a następnie jako zawiadowca pudlingarni i wielkich pieców w Brodach a następnie w Starachowicach. Następnie zamieszkał w Warszawie i po podróżach do Czech, gdzie się zapoznał z systemem Manouriego, zajął się urządzaniem i wprowadzaniem nowych systemów odcukrzania melasy w cukrowniach. Wprowadził ten system w cukrowni w Józefowie a potem został dyrektorem „Biura Manouri” w Warszawie, wprowadzającym nową technologię produkcji cukru w Królestwie Polskim. Następnie do 1886 prowadził wraz z inżynierem Ludwikiem Rossmanem biuro porad technicznych dla cukrownictwa w Warszawie. Brał czynny udział w tworzeniu podwalin ruchu skupiającego techników Polskich. Od 1884 był pierwszym sekretarzem Sekcji Cukrowniczej Warszawskiego Oddziału Towarzystwa Popierania Przemysłu i Handlu a także współorganizator pierwszej stacji meteorologicznej przy Muzeum Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie. Autorem licznych artykułów z zakresu cukrownictwa a następnie członek redakcji „Przeglądu Technicznego” (1882–1891).