Znaczącym tematem jest wreszcie stosunek tytułowych słowa i ciała. Powieść aż roi się od wcieleń. Syn Zemsty wciela się być może w Chozroesa, a być może ginie jako chrześcijanin Herakleides. Ktoś próbuje szkielet Markii za pomocą słowa okryć ciałem. Potem ta Markia wcieli się być może w Deipilię. Markia rozważa w jaki sposób i czy Chrystus-Słowo wcielił się w ziemskiego Jezusa. Może wcielił się pozornie, może zjednoczył się ściśle, a może żadnego wcielenia nie było. Kilkukrotnie też powraca do kwestii w kogo wcielił się piąty budda, Majtreja. W Chozroesa, w nią a może w Chrystusa?
Słowo i ciało jest w końcu w wieloraki sposób kontynuacją Końca «Zgody Narodów». Pojawia się w nim i motyw obrzezania, i wątek mieszańców duchowych, ryba Anaksymandra, chodzenie po wodzie i Sariputra. W Końcu «Zgody Narodów» kultura helleńska miesza się z cywilizacjami Azji. Nie wiadomo czy kultury te zleją się ze sobą czy Wschód wchłonie swych zwycięzców. Słowo i ciało ukazuje zwycięstwo Wschodu nad kulturą helleńską.