W latach 1675–1680 na tym samym miejscu zbudowana została nowa świątynia, która dotrwała do naszych czasów.
W 2019 ukończona została renowacja kościoła. Usunięto wkładki metalowe oraz łuszczące się tynki, zdjęto narośla biologiczne na elewacjach, stropach i dachach oraz innych miejscach, oczyszczono mury, wymieniono zużytą kamieniarkę, oraz uzupełniono spoinowanie.
Architektura Nie jest znany architekt istniejącego dziś kościoła. Kościół został zbudowany z lokalnego wapienia globigerynowego.
Wygląd zewnętrzny Fasada kościoła jest prosta, bez żadnych upiększeń. Oflankowana jest dwoma pilastrami w stylu doryckim, na których wsparty jest fryz z dekoracją złożoną z szeregu tryglifów, charakterystycznych dla klasycznego stylu doryckiego. Przestrzeń pomiędzy tryglifami – metopy – jest pusta i pozbawiona jakiejkolwiek dekoracji. Na fryzie wsparty jest trójkątny fronton zajmujący całą szerokość kościoła. Główne drzwi kościoła umiejscowione centralnie powtórzają motyw z pilastrami i fryzem, przykrytym w tym przypadku podzielonym trójkątnym frontonem. Nad drzwiami widoczne jest prostokątne okno. Na prawo od głównych drzwi znajduje się biała płytka marmurowa ze szczeliną, w którą można wrzucić pieniądze. Na płytce widnieją słowa „MISEREMINI MEI”, co oznacza „zmiłuj się nade mną”.