Wraz z mężem pomagała wydostawać się z getta, wypisywała i dostarczała fałszywe dokumenty uciekinierom, takie jak metryki, kenkarty, legitymacje czy karty pracy, przekazywała także środki na życie. Działała również na rzecz archiwum Ringelbluma, lecz część zebranych przez nią dokumentów spłonęła podczas powstania warszawskiego. Wskutek jej namów Marian Berland spisał swoje wspomnienia, które później zostały wydane pod tytułem Dni długie jak wieki.
Po wojnie Temkin-Bermanowa ponownie pracowała jako bibliotekarka, pełniąc funkcję naczelnego kierownika centralnej żydowskiej biblioteki przy Centralnym Komitecie Żydów Polskich, katalogując i ratując ocalone książki żydowskie. W 1950 Bermanowie wyjechali do Izraela. W nowym kraju Temkin-Bermanowa podupadła na zdrowiu, które próbowała ratować w sanatoriach. Zmarła 30 kwietnia 1952 roku w Petach Tikwa.
Jej dziennik z okresu wojny ukazał się w Polsce w 2000 roku pod tytułem Dziennik z podziemia. W 2022 roku ukazała się publikacja Bohaterki drugiego planu.