W 1972 r. rozpoczął pracę w Instytucie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk. W kolejnym roku został zatrudniony w Zakładzie Prakseologii PAN. Skompletował odpisy wielu tysięcy dokumentów, notatki z rozmów z prominentami i ofiarami systemu. Stworzył domową bibliotekę liczącą kilka tysięcy książek, broszur i innych publikacji z zakresu form organizacji nauki polskiej w XIX i XX w. W czerwcu 1973 r. obronił pracę doktorską – Pierwszy Kongres Nauki Polskiej jako forma realizacji założeń polityki naukowej państwa ludowego. Praca ta została wysoko oceniona, jej druk został jednak zablokowany decyzją Wydziału Nauki KC PZPR. W formie książki została wydana dopiero w 1983 r. w Wydawnictwie Ossolineum. W 1973 r. współorganizował Instytut Polityki Naukowej i Szkolnictwa Wyższego. Od 1975 r. do 1981 r. pracował jako nauczyciel w XXXVII Liceum Ogólnokształcącym w Warszawie. Należał do aktywnych działaczy NSZZ „Solidarność”. W 1981 r. pełnił funkcję przewodniczącego solidarnościowej Komisji Zakładowej Oświaty Warszawa-Śródmieście. Następnie powrócił do pracy w Polskiej Akademii Nauk – został zatrudniony w Zakładzie Prakseologii i Naukoznawstwa Instytutu Filozofii i Socjologii PAN. Przygotował obszerną syntezę Polityka naukowa w Polsce w latach 1944–1953. Geneza systemu, której druk zablokowała cenzura.