W 1945 przystąpił do Partii Społeczno-Chrześcijańskiej (kierował w niej centrum dokumentacyjnym i był koordynatorem). W 1968 wydzielono z tego ugrupowania walońską Partia Społeczno-Chrześcijańską, w której od 1968 do 1971 pozostawał wiceprezesem. Pomiędzy 1949 a 1971 członek Izby Reprezentantów, od 1968 jej wiceprzewodniczący. Ponadto od 1952 do 1958 zasiadał w Zgromadzeniu EWWiS, w 1958 przekształconym w Europejskie Zgromadzenie Parlamentarne. Należał do Grupy Chrześcijańsko-Demokratycznej (Europejskiej Partii Ludowej), której przewodził od marca do lipca 1958. Zajmował stanowiska ministra ds. kolonii (marzec 1947–sierpień 1950), spraw zagranicznych (czerwiec 1958–kwiecień 1961), sprawiedliwości (czerwiec 1965–czerwiec 1966) oraz kultury francuskiej (czerwiec 1966–1968). Jako szef resortu dyplomacji był współodpowiedzialny za politykę zagraniczną Belgii w okresie kryzysu kongijskiego, co budziło kontrowersje w kolejnych latach m.in. z powodu wspierania Mobutu Sese Seko.
Odznaczenia Odznaczony m.in.