Stamtąd została przetransportowana do Mühlbergu nad Elbą, a następnie do Stalagu IV-B/H Zeithain, gdzie pełniła służbę pielęgniarską. Tam też doczekała wyzwolenia w kwietniu 1945 roku.

Po powrocie do Polski zdała maturę i zamieszkała w Skolimowie. Działała w środowiskach mikołajczykowskiego Polskiego Stronnictwa Ludowego, wskutek czego dwukrotnie została aresztowana przez Urząd Bezpieczeństwa. Wobec braku dowodów została szybko zwolniona, jednak wystawiona przez UB negatywna opinia uniemożliwiła jej zdawanie na studia medyczne we Wrocławiu. W kolejnych latach pracowała jako pielęgniarka w Zakładzie dla Dzieci Małych w Buczu, Zakładzie Dziecięcym BCG w Śródborowie oraz w Zakładzie Dzieci Niepełnosprawnych w Konstancinie. W 1962 roku zatrudniła się w konstancińskim Stołecznym Centrum Rehabilitacji „Stocer”, gdzie pracowała do przejścia na emeryturę w 1981 roku.

W 1951 roku wyszła za mąż za inżyniera Bogdana Wysiadeckiego. Małżeństwo miało jednego syna - Piotra.