Jeszcze nie zaczęliście!, po czym pierwsza oddała strzał. Kolejne salwy doprowadziły do zamordowania wszystkich zakładników, a jeszcze żywych dobijano bagnetami. Tłum wiwatował i oklaskiwał masakrę. Jeden z uczestników oświadczył: Strzelaliśmy do nich jak do królików. Dzień po zabójstwie obrabowane ciała wrzucono do fosy pełniącej rolę grobu masowego. Następnego dnia komuna upadła i wyzwolono jej więzieniaRadosław Zięzio, Męczennicy z Picpus. Sercanie biali, Wydawnictwo Drukarnia Kokocińscy, Gorzanów, 2023, s. 68-71, ISBN 978-83-66996-59-5.

Kilka dni później ciała przeniesiono na cmentarz Belleville. Zabezpieczono sznur, którymi związano zamordowanych księży. Na miejscu masakry wzniesiono w 1938 kościół Matki Bożej Zakładników (fr. Église Notre-Dame-des-Otages).

Zamordowani Wśród zamordowanych na Rue Haxo znalazło się 36 żandarmów i strażników z Paryża, czterech cywilów oskarżonych o szpiegostwo na rzecz Wersalczyków, ośmiu zakonników i dwóch duchownych. Wśród nich byli m.in. beatyfikowani za męczeństwo sercanie biali (tzw. czterej błogosławieni towarzysze: Ladislas Radigue, Polycarpe Tuffier, Marcellin Rouchouze i Frézal Tardieu) oraz ksiądz Henri Planchat.

Przypisy

Kategoria:Komuna Paryska Rue Haxo Kategoria:Wydarzenia w Paryżu