Stanisław Pawluć (ur. 21 czerwca 1897 w Līksnej, zm. 20 sierpnia 1984 w Warszawie) – major dyplomowany pilot Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, uczestnik I wojny światowej, wojny polsko-bolszewickiej i II wojny światowej, oficer operacyjny sztabu lotnictwa Armii „Kraków”.

Życiorys Urodził się 21 czerwca 1897 r. we wsi Līksna, w ówczesnym powiecie dyneburskim guberni witebskiej, w rodzinie Aleksandra, lekarza, i Ludwiki z Tęczyńskich. W 1915 r. ukończył szkołę realną w Dyneburgu i zdał egzamin maturalny, a następnie rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Piotrogradzkiej.

1 czerwca 1916 r. „wobec upływu terminu prolongaty powołania” do armii rosyjskiej wstąpił do Wojskowej Szkoły Lotniczej w Petersburgu. W październiku tego roku został przeniesiony do Kaczyńskiej Wojskowej Szkoły Lotniczej w Kaczy. 10 sierpnia 1917 r. ukończył kurs pilotażu, został mianowany chorążym i otrzymał przydział do 12. Korpuśnego Oddziału Lotniczego () na stanowisko pilota. 4 stycznia 1918 r. przeszedł do 1. Polskiego Oddziału Awiacji II Korpusu Polskiego. Od kwietnia pełnił funkcję oficera technicznego w tej jednostce.