znaczną przewagę tonażową i technologiczną nad rosyjską Flotą Czarnomorską, licząc w 1877 roku 15 okrętów pancernych, siedem opancerzonych monitorów rzecznych, cztery stare okręty liniowe, siedem fregat, 12 korwet, 15 kanonierek i 14 awiz.

Cztery fregaty pancerne typu Osmaniye zostały zamówione przez Imperium Osmańskie w Wielkiej Brytanii w latach 1862–1863. Ich projekt bazował na brytyjskich fregatach pancernych typu . Jednostki typu Osmaniye były we flocie tureckiej pierwszymi dużymi okrętami z żelaznym kadłubem i napędem parowym. „Osmaniye” został zbudowany w stoczni w Glasgow, pod numerem stoczniowym 255; .. Stępkę okrętu położono w marcu 1863 roku, a zwodowany został 2 września 1864 roku pod nazwą „Gazi Osman”. Jednostka otrzymała nazwę na cześć panującego na przełomie XIII i XIV wieku sułtana Osmana I, założyciela dynastii Osmanów. 27 czerwca 1865 roku okręt odbył .

Dane taktyczno-techniczne Charakterystyka ogólna Okręt był fregatą pancerną (pancernikiem bateryjnym) ze zbudowanym z żelaza kadłubem o konstrukcji nitowej, z taranowym dziobem. Długość całkowita wynosiła 91,4 metra (89,3 metra między pionami) szerokość 16,9 metra i zanurzenie 7,9 metra. Na śródokręciu przed kominem znajdował się odkryty pomost bojowy.