Następnie okręt uczestniczył w ewakuacji wojsk tureckich z Oczamcziry i Ozurgeti do Batumi, a 27 stycznia osłaniał ewakuację 35-tysięcznej armii z , w której uczestniczyły trzy fregaty, siedem parowców i dwa holowniki. Po zakończeniu wojny jednostka została odstawiona w Stambule do rezerwy.

Po przegranej wojnie z Rosją sułtan Abdülhamid II znacząco ograniczył środki finansowe przeznaczone na utrzymanie floty, w wyniku czego tureckie okręty przez lata nie wychodziły z portów, pogarszał się ich stan techniczny i spadał poziom wyszkolenia załóg. W 1880 roku na „Osmaniye” przeprowadzono remont kapitalny, który m.in. obejmował wymianę całego deskowania pokładu. Podczas prób morskich przeprowadzanych po remoncie, nieopodal Gelibolu okręt wszedł na mieliznę, odnosząc nieznaczne uszkodzenia.

W 1884 roku usunięto 10 dział 36-funtowych Armstronga, montując w zamian na nadburciach cztery lub sześć czterolufowych kartaczownic Nordenfelta kalibru 25,4 mm L/35. Kartaczownica Nordenfelta w wariancie czterolufowym miała masę 203 kg, strzelała pociskami o masie 0,206 kg z prędkością początkową 446 m/s, a każda lufa zasilana była z 10-nabojowych magazynków. W latach 1884–1886 na pokładzie okrętu testowano odtylcowe armaty Kruppa, umieszczone na improwizowanych lawetach fortecznych i lądowych.

Przebudowa mały|lewo|alt=Osmaniye po przebudowie na początku XX wieku|„Osmaniye” po przebudowie na początku XX wieku